Study Pathway

February 8 marks the great anniversary of the parinirvāṇa of the venerable Longchenpa.

In remembrance of this great accomplished master, whose enlightened activities are as vast as the ocean, His Holiness Gangteng Rinpoche has shared this instruction, so that we, his disciples, may listen, contemplate, and uphold it on this most auspicious and sacred day.

 

  

 

༄༅། །མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་གདམས་པ་གནད་ཀྱི་མེ་ལོང་བཞུགས། །
《The Mirror of Essential Points: An Instruction on the Ultimate Meaning》

 

By Longchenpa
Translated by Acharya Dhonden

 

རབ་འབྱམས་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་ཡས་ཀྱི།  །ཐུགས་རྗེའི་ནུས་པ་ཕྲིན་ལས་གཅིག་བསྡུས་པའི།  །
དཔལ་ལྡན་བླ་མ་རིགས་བརྒྱའི་ཁྱབ་བདག་མཆོག  །ཞབས་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཕྱག་བགྱིའོ།  །

I pay homage in every way at the feet of the glorious Lama,
the supreme and all-pervading lord of the hundred Buddha families,
in whom are gathered as one
the compassionate power and enlightened activity
of the boundless maṇḍalas of the infinite Victorious Ones.

 

ཨེ་མ། སྐལ་ལྡན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་གསན་འཚལ། 

Ema! Fortunate yogins, please listen.

 

འོ་སྐོལ་རྣམས་ད་ལན་དལ་འབྱོར་གྱི་མི་ལུས་ཕུན་ཚོགས་ནི་ཐོབ། ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་དང་ནི་མཇལ། དམ་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་སྤྱོད་པའི་རང་དབང་ནི་ཡོད་པའི་དུས་འདིར། མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་དོན་མེད་དུ་མ་སོང་བར་གཏན་གྱི་འདུན་མ་ཡང་དག་ཞིག་མཛད་འཚལ། 

This time, we have obtained the perfect human body endowed with freedoms and advantages. We have encountered the precious teachings of the Mahāyāna, and we have the freedom to practice the sacred Dharma in accordance with the Dharma. At such a time, in order not to let this life pass by meaninglessly and in vain, please make certain that you give rise to a genuine aspiration for the ultimate purpose.

 

བསྟན་པའི་རྣམ་གྲངས་ནི་མཐའ་ཡས། ཐེག་པའི་འཇུག་སྒོ་ནི་གྲངས་མང༌། བཤད་པའི་ཚིག་ཚོགས་ནི་རྒྱ་ཆེ། ཡང་དག་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ཉམས་ལེན་ཞིག་མ་ནུས་ན། ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་འབུམ་ཕྲག་མང་པོ་བློ་ལ་ཡོད་ཀྱང་འཆི་ཁ་ཕན་ངེས་ནི་དཀའ་ཞིང༌། ཐོས་བསམ་ཤེས་བྱའི་ཡོན་ཏན་དཔག་མེད་མཆིས་ཀྱང༌། རང་རྒྱུད་ཆོས་དང་མ་མཐུན་ན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་བོ་མི་ཐུལ། ཅིས་ཀྱང་དགོས་མེད་ཀྱི་བློ་སྣ་ནང་ནས་མ་བསྟུངས་ན་སྟོང་ཁམས་རང་དབང་ཡོད་ཀྱང་ཆོག་ཤེས་མི་འབྱུང༌། ནམ་འཆི་ཆ་མེད་ཀྱི་སྔ་གྲབས་སུ་མ་བྱས་ན་འཆི་ཁ་དགོས་ངེས་ཀྱི་དོན་ཆེན་མི་འགྲུབ༌། 

The forms of the teachings are limitless; the gateways into the vehicles are numerous; and the collections of words and explanations are vast. Yet if one is unable to practice and uphold the essence of the genuine meaning, then even if one has memorized hundreds of thousands of volumes of Dharma scriptures, it will be difficult for them to bring definite benefit at the time of death.

 

རང་སྐྱོན་རང་གིས་འདུལ་ཞིང༌། དག་སྣང་ཕྱོགས་མེད་དུ་མ་སྦྱངས་ན་ཆགས་སྡང་ཅན་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཁྱུར་མི་ཚུད། ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དུས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སྨོན་ལམ་རྣམ་དག་མ་བཏབ་ན་གཞན་ཕན་གྱི་གཏེར་ཁ་མི་འབྱེད། 

One should subdue one’s own faults by oneself. Unless one trains impartially in pure perception toward all, a person ruled by attachment and aversion cannot be embraced within the Mahāyāna Dharma.

Since, among all sentient beings of the three realms and six classes, there is not a single one who has not been our parent, we must continually cultivate compassion, bodhicitta, and pure aspirations without interruption. Otherwise, the treasury of benefiting others will never be opened.

 

དྲིན་ཆེན་བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ལས་ལྷག་པའི་མོས་གུས་མ་བྱས་ན་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཚན་ཁ་མི་འབྱུང༌། བྱིན་རླབས་གཤའ་མ་ཞིག་མ་ཞུགས་ན་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ། རྟོགས་པ་ནང་ནས་མ་ཤར་ན་ཁ་བཤད་གོ་ཡུལ་སྐམ་པོས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ།

Unless one gives rise to faith and devotion toward the kind Lama, regarding him as even surpassing the Buddhas, the warmth and power of blessings will not arise.

Unless genuine blessings enter one’s mindstream, the sprout of meditative experience and realization will not be born.

Unless realization dawns from within, one will not attain the fruit of enlightenment through mere words and barren conceptual understanding.

 

མདོར་ན་རང་རྒྱུད་ཆོས་དང་མ་འདྲེས་ན་ཆོས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་གྱིས་ནི་དགོས་པ་མི་འོང༌། ཚེ་སྲོག་འཚོ་བ་ལྷག་སྐྱོབ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ཅིང་དགོས་མེད་སོམ། 

In short, if one’s own mindstream has not become inseparable from the Dharma, the mere semblance of being a Dharma practitioner will bring no true benefit.

To concern oneself only with maintaining this life and protecting one’s livelihood is futile and without real purpose.

 

བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་ཞིང་གསོལ་བ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གདབ་པ་དང༌། དགེ་སྦྱོར་ཅི་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཕ་མ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དམིགས། སྐྱིད་སྡུག་ལེགས་ཉེས་ཅི་བྱུང་ཡང་བླ་མའི་ཐུགས་རྗེར་བསྒོམ། རང་རིག་རང་ཤར་འཛིན་མེད་ཀྱི་ཀློང་ནས་མ་བཅོས་བཟོ་མེད་ལྷུག་པར་གཞག རྣམ་རྟོག་གང་སྐྱེས་རང་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་གྲོལ། དམིགས་གཏད་མཚན་མའི་སྒོམ་རྒྱུ་སྤུ་ཙམ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཀྱང༌། ཐ་མལ་འཁྲུལ་འབྱམས་ཀྱི་དབང་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་གཏོང་བར། སྤྱོད་ལམ་ཀུན་ཏུ་དྲན་པ་ཡེངས་མེད་བྱས་ལ་སྣང་གྲག་ཚོགས་དྲུག་གང་བྱུང་ཅི་ཤར་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་རྩལ་སྦྱོང་བྱས་པས་བར་དོ་ཉམས་འོག་ཏུ་འཇུག །

Meditate on Guru Yoga and offer prayers with single-pointed devotion. Whatever virtue one may practice, dedicate it wholly to the welfare of all parent sentient beings. Whatever joy or sorrow, favorable or adverse circumstances may occur, regard them all as the compassionate blessing of the Lama.

In the expanse of self-arising awareness, free from grasping, rest loosely and naturally, without alteration or fabrication. Whatever thoughts may arise, recognize their own nature, and let all be liberated as the display of dharmatā.

Though there is not the slightest meditation to be cultivated through fixation upon objects, reference points, or characteristics, do not surrender even for a moment to ordinary deluded wandering. In every mode of conduct, remain mindful without distraction. Whatever appears or resounds—whatever arises through the six consciousnesses—train in seeing it all as the play of illusion. Through this, the experience of the bardo will come under the mastery of practice.